“Zarar verici bir yalan takdire değer olmayan bir şeydir; ve aynı şekilde, aynı ölçüde, zarar verici bir hakikat de öyledir—ki bu, iftira hukuku tarafından kabul edilen bir olgudur.”

Twain bu sözünde, toplumda yaygın olan "yalan her zaman kötüdür, doğru her zaman iyidir" anlayışını tersyüz eder. Ona göre bir şeyin zarar verip vermediği, onun yalan mı yoksa doğru mu olduğundan daha önemlidir. Zarar veren bir yalan nasıl kınanacaksa, zarar veren bir doğru da aynı şekilde kınanmalıdır. Bu, sözün ana fikridir.

Twain, "iftira hukuku" örneğiyle bu düşünceyi somutlaştırır: Hukuk sistemleri bile bir kişi hakkında söylenen sözün yalnızca doğru olup olmadığına değil, aynı zamanda o kişiye zarar verip vermediğine bakar. Yani toplum, pratikte, zarar veren doğrunun da bir suç olabileceğini zaten kabul etmiştir. Söz, doğruluk ile nezaket arasındaki dengeyi, doğruluğun her durumda erdem olup olmadığını sorgulayan bir düşünce pratiğidir.

Söz, Twain'in "On the Decay of the Art of Lying" (Yalan Söyleme Sanatının Çöküşü Üzerine) adlı denemesinden alınmıştır. Twain bu denemede yalan söylemenin aslında toplumsal hayatı sürdürülebilir kılan bir tür nezaket sanatı olduğunu mizahi ve provokatif bir dille savunur. Deneme, Twain'in insan doğasına ve toplumsal ikiyüzlülüğe dair ironik gözlemlerinin bir örneğidir.