“Bu delilik savunması epey yaygınlaşmıyor mu? O kadar yaygın değil mi ki, okur mahkemelere gelen her ceza davasında onun sunulacağını güvenle bekliyor? [...] Gerçekten, şimdi istediğimiz şey suça karşı yasalar değil, deliliğe karşı bir yasadır.”

Twain burada, delilik savunmasının Amerikan mahkemelerinde neredeyse her ceza davasının standart bir parçası haline geldiği gözlemini alaycı bir üslupla dile getirir. Okurun artık bu savunmayı otomatik olarak bekler hale geldiğini söyleyerek, hukuk sistemindeki bu eğilimin ne kadar sıradanlaştığını vurgular.

Asıl iğneleyici nokta, son cümlede ortaya çıkar: Suça karşı yasa çıkarmak yetmez, çünkü sistem suçu cezalandırmaktan çok, suçluyu "deli" ilan ederek sorumluluktan kurtarmaya yönelmiştir. Twain, bu mantığın saçmalığını ifşa etmek için konuyu tersine çevirir: Eğer her suç bir delilik belirtisi sayılıyorsa, o zaman asıl yasaklanması gereken şey suç değil deliliğin kendisidir.

Bu mizahi abartı, ceza adaletinde kişisel sorumluluk kavramının nasıl aşındığını ve hukukun biçimsel oyunlarla nasıl etkisizleştirilebileceğini eleştiren daha geniş bir düşünceye işaret eder. Twain'in asıl hedefi, cezadan kaçış için kullanılan hukuki kılıfların yaygınlaşmasıdır.

Söz, Mark Twain'in 1870'te yayımlanan "A New Crime" başlıklı yazısından alınmıştır. Aynı yazı 1875'te Mark Twain's Sketches, New and Old derlemesinde de yer almıştır. Twain burada, 19. yüzyıl Amerikan mahkemelerinde popülerleşen delilik savunmasını hicvetmektedir.