“Okur, tut ki bir aptalsın. Ve tut ki Kongre üyesisin. Ama kendimi tekrar ediyorum.”

Mark Twain bu kısa ve meşhur nüktesinde, basit bir mantık oyunuyla siyasetçilere yönelik alaycı bir eleştiri getirir. İki varsayımı art arda sıralayıp bunların aslında aynı şey olduğunu ima eder. Burada asıl hedef, dönemin Amerikan Kongresi ve genel olarak siyasetçilerdir. Twain, siyasetçilerin sıradan vatandaşın gözündeki yetersizliğini ve sağduyudan uzaklığını abartılı bir teşbihle dile getirir.

Bu söz, tipik bir Twain mizahı örneğidir: Kısa, keskin ve gülümsetirken düşündüren bir yapıya sahiptir. Alay, doğrudan hakaretten çok, zekice kurulmuş bir retorik oyunuyla yapılır. Bu da mizahın dozunu artırır, sözü kalıcı kılar.

Twain'in siyasete ve siyasetçilere bakışını yansıtan bu söz, bugün de popüler kültürde sıkça alıntılanır. Kurumlara duyulan güvenin azaldığı dönemlerde, seçilmişlerin yetkinliği ve samimiyeti üzerine yapılan tartışmalarda özlü bir eleştiri aracı olarak kullanılır.

Bu söz, Albert Bigelow Paine'in 1912 tarihli "Mark Twain: A Biography" adlı eserinde aktardığına göre, Twain'in yaklaşık 1881 tarihli bir taslak el yazmasında yer alır. Twain'in müsveddelerinde sık sık karşılaşılan bu tür keskin politik espriler, onun dönemin parti siyasetine ve Kongre'ye duyduğu şüpheci yaklaşımı yansıtır. Sözün el yazmasında okurla doğrudan konuşan diyalog biçimi, Twain'in deneme ve makalelerinde kullandığı üslubun bir parçasıdır.