“Kilisede kimse yoktu, belki bir iki domuz hariç, çünkü kapıda kilit yoktu ve domuzlar yazın puncheon döşemeyi sever çünkü serindir. Fark ettiyseniz, çoğu insan kiliseye yalnızca gitmesi gerektiğinde gider; ama domuz başkadır.”

Mark Twain bu sözde kiliseye gitme alışkanlıklarını domuzların davranışıyla karşılaştırarak ince bir mizah kurar. İnsanların çoğu kiliseye yalnızca zorunlu hissettiklerinde, örneğin toplumsal baskı ya da özel günler nedeniyle giderken, domuzlar serin bir döşeme buldukları için tamamen bedensel bir rahatlık güdüsüyle kiliseye girer. Böylece insan davranışıyla hayvan davranışı arasındaki fark, alışılmadık bir tersine çevirmeyle sunulur: İnsanların kiliseye gitmek için yüksek bir amaca ihtiyaç duyduğu düşünülürken, anlatıcı aslında insanların da çoğu zaman zorunluluk dışında gitmediğini söyler.

Bu söz, Twain'in kurumsal dine mesafeli ve eleştirel mizahının tipik bir örneğidir. Sıradan bir gözlem gibi başlayan cümle, sonunda insanların dinî pratiklerini hafifçe hicveden bir bakışa dönüşür. Yazar, domuz imgesini kullanarak hem gülünç bir sahne çizer hem de insanların kiliseye gitme gerekçelerini sorgulatır.

Bu söz, Mark Twain'in 1885'te yayımlanan Huckleberry Finn'in Maceraları romanının 18. bölümünün başında yer alır. Anlatıcı Huck Finn, Güney Amerika'daki kasaba ve kırsal yaşamı kendi ağzından, sade bir dille betimlerken boş bir kiliseden söz eder. Romanda kilise, toplumsal ikiyüzlülüğün ve sıradan insanların dinî alışkanlıklarının gözlemlendiği mekânlardan biri olarak kullanılır; bu bölümdeki gözlem de o tonun bir parçasıdır.