“Şu anda bu topraklarda sallanan üç ya da dört milyon beşik arasında öyleleri var ki, hangileri olduklarını bilebilseydik, bu ulus onları kutsal şeyler olarak çağlar boyu korurdu.”

Mark Twain bu sözde, sıradan görünen bir beşiğin içinde geleceğin dâhisinin, büyük bir liderin ya da insanlığa yön verecek bir sanatçının yatıyor olabileceği fikrini işler. Her yeni doğan çocuğun potansiyel olarak toplumu dönüştürebilecek bir güce sahip olduğunu, ancak bu potansiyelin hangi beşikte saklı olduğunu önceden bilemeyeceğimizi vurgular. Böylece her çocuğun aslında birer kutsal emanet gibi görülmesi gerektiği iması ortaya çıkar.

Twain'in mizahi üslubundan uzak, daha duygusal ve coşkulu bir ton taşıyan bu söz, yazarın çocuklara ve yeni nesillere duyduğu saygıyı da yansıtır. Çocukluğu saf bir umut dönemi olarak kutsayan bu bakış, 19. yüzyıl Amerika'sının ilerleme ve gelecek inancıyla da uyumludur. Aynı zamanda her insanın doğuştan gelen bir değeri olduğu düşüncesine işaret eder.

Bugünün okuru için bu söz, çocuklara yalnızca ailelerinin değil, tüm toplumun gözüyle bakmanın önemini hatırlatır. Eğitim, bakım ve fırsat eşitliği gibi konularda toplumların aslında kendi geleceklerine yatırım yaptığı gerçeğini öne çıkarır.

"To the Babies" (14 Kasım 1879) başlıklı bu konuşma, Mark Twain'in o dönemde düzenlenen bir topluluğa hitaben yaptığı mizahi bir konuşmadır. Konuşma, yakın zamanda doğan bebeklere seslenir biçimde kurgulanmıştır ve Twain'in sevecen olduğu kadar esprili üslubunu yansıtır. Twain bu konuşmada, bebeklerin gelecekte karşılaşacakları dünyayı betimlerken aynı zamanda yetişkinlerin zayıflıklarını da hicveder.