“En iyilerimiz bile haklı olmaktansa popüler olmayı tercih eder.”

Mark Twain bu kısa ve keskin sözüyle insan doğasının en yaygın zaaflarından birini ifade eder: Toplumsal onay arayışının, doğruyu savunma cesaretine üstün gelmesi. Ona göre, ahlaki açıdan en sağlam kabul edilen insanlar bile, dışlanma korkusu ve kabul görme arzusu nedeniyle ilkelerinden ödün verebilir. Popülerlik, haklı olmanın getirdiği yalnızlığa karşı daha çekici bir seçenek gibi görünür.

Twain, burada insanı yargılamaktan çok, evrensel bir zayıflığı teşhis eder. Sözün gücü, abartıya başvurmadan en iyi örnekleri bile kapsayacak bir genelleme yapmasından gelir. Böylece okur, kendi hayatında popüler olmak uğruna sessiz kaldığı ya da doğrudan saptığı anları hatırlamaya davet edilir.

Bu düşünce, Twain'in toplumsal ikiyüzlülüğe ve konformizme yönelik eleştirisinin bir parçasıdır. Onun gözünde asıl erdem, çoğunluğun onayını kaybetme pahasına da olsa doğruyu söylemektir; ancak bunu başarabilen insan sayısı son derece azdır. Söz, bireysel cesaret ile toplumsal baskı arasındaki gerilimi özlü biçimde ortaya koyar.

Bu söz, Mark Twain'in 1902-1908 yılları arasında yazdığı ancak yaşamı boyunca yayımlamadığı "No. 44, the Mysterious Stranger" adlı el yazmasından alınmıştır. Eser, Twain'in geç döneminde belirginleşen karamsar insan doğası görüşünü yansıtır; el yazması üzerinde uzun yıllar çalışmış, ancak tamamlanmış haliyle basılmamıştır.