“Hepimiz sonu gelmez biçimde hissederiz ve bunu düşünmek sanırız. Bundan da, bir nimet saydığımız bir toplam çıkar. Adı kamuoyudur. Ona saygı duyulur. Bazıları onu Tanrı'nın sesi sanır.”

Twain bu sözünde, insanların çoğu zaman düşündüğünü sandığı şeyin aslında hissetmek olduğunu öne sürer. Duygular, kişisel düşünce zannedilerek benimsenir; ancak bu duyguların toplamından doğan "kamuoyu" bağımsız bir akıl ürünü değil, kolektif bir his birikimidir. Buna karşın insanlar kamuoyuna büyük saygı gösterir, hatta bazıları onu kutsal ya da ilahi bir otorite sanır.

Sözün eleştirisi iki yönlüdür: Birincisi, bireyin kendi zihinsel süreçlerine dair yanılgısı; ikincisi, bu yanılgının toplumsal boyutta kutsallaştırılması. Twain, kamuoyunun yanılmazlığına duyulan güveni ironik bir dille çürütür. Ona göre kamuoyu çoğu zaman düşüncenin değil, sürü psikolojisinin ve duygusal tepkilerin ürünüdür.

Bu fikir, Twain'in genel olarak insan doğasına ve toplumun uyum baskısına dair kuşkucu yaklaşımını yansıtır. Bugün sosyal medya, anketler ve popüler kanaatler çağında sözün geçerliliği daha da artmıştır: Hızla yükselen duygusal dalgalar, çoğunlukla derinlemesine düşünülmüş fikirler gibi sunulur ve büyük bir otorite gibi muamele görür. Twain, okuru bu sürece karşı uyanık olmaya, hissetmek ile düşünmek arasındaki farkı gözetmeye davet eder.

Söz, Twain'in ölümünden sonra 1925'te yayımlanan 'Corn-Pone Opinions' adlı denemesinden alınmıştır. Bu denemede Twain, insanların fikir ve kanaatlerinin büyük ölçüde çevrelerindeki toplumsal basınçtan ve kamuoyuna uyma eğiliminden kaynaklandığını savunur. Deneme, ilk olarak 1901'de yayımlanacakken Twain tarafından geri çekilmiş, ölümünden sonra basılmıştır.