“İnsanı kıyafetleri yapar. Çıplak insanların toplum üzerinde çok az etkisi vardır ya da hiç yoktur.”

Twain bu kısa ve esprili sözünde, toplumsal statü ile dış görünüş arasındaki ilişkiyi hicveder. "Clothes make the man" (kıyafet insanı yapar) kalıbı zaten eski bir deyiştir; Twain bu deyişi alarak mantıksal ve komik bir sonuca taşır: Eğer insanı kıyafetleri yapıyorsa, çıplak insanın toplumsal etkisi de doğal olarak sıfıra yakın olmalıdır.

Sözün mizahı, toplumun insanları değerlendirirken kıyafet, unvan, makam gibi yüzeysel işaretlere verdiği aşırı önemde yatar. Twain burada hem bir toplumsal gerçeğe işaret eder hem de bu gerçeği abartılı bir forma sokarak ne kadar saçma olduğunu gösterir. Çıplaklık burada yalnızca bedensel değil, aynı zamanda statü ya da resmiyetten yoksunluk anlamında da düşünülebilir.

Söz, bugün de moda, iş dünyası ve kamusal görünürlük üzerine düşüncelerde sıkça alıntılanan bir tür sivri gözlemdir. Kurumsal dünyada giyimin, toplumsal ve mesleki başarıda oynadığı rol üzerine yapılan tartışmalar bu sözün modern yankılarıdır. Twain, insani değerin dışarıdan taşınan işaretlere indirgenmesini her zamanki nüktedan üslubuyla alaya alır.

Söz, Merle Johnson tarafından derlenip 1927'de yayımlanan 'More Maxims of Mark' adlı kitapta yer almaktadır. Twain'in yaşamı boyunca defterlerine, mektuplarına ve eserlerine serpiştirdiği aforizma ve özdeyişlerin bir araya getirildiği bu derleme, onun kısa ve vurucu gözlem üslubunun bir örneğini sunar. Sözün özgün bağlamı bir konuşma ya da anlatı değil, bağımsız bir vecizedir.