“Nezaketin en yüksek kusursuzluğu, tabandan kubbeye kadar, iyiliksever ve özgecil yalanın tatsız ve yaldızlı biçimlerinden inşa edilmiş güzel bir yapıdan başka bir şey değildir.”

Twain bu sözünde, toplumsal nezaketin büyük ölçüde "beyaz yalanlar" üzerine kurulu olduğunu iddia eder. "Güzel bir yapı" imgesi, görünüşte kusursuz ve estetik olan nezaket kurallarını temsil eder. Ancak bu yapının temeli ve kubbesi arasındaki her şey, yani bütün iskeleti, yalanlardan oluşur. "Yaldızlı" sözcüğü burada önemlidir: Yüzeyde parlak ve çekici görünen bu yapı, özünde yapaydır.

Sözün ana fikri, insanların birbirine söylediği nezaket cümlelerinin çoğunun gerçek duygulardan çok, toplumsal düzeni korumaya yarayan, "iyiliksever" ama özünde gerçek olmayan ifadeler olduğudur. Twain buna tamamen olumsuz bakmaz; "iyiliksever ve özgecil" nitelendirmesi, bu yalanların çoğu zaman başkalarını incitmemek için söylendiğini kabul eder. Yine de söz, okuru nezaket denen şeyin ne kadarının samimiyet, ne kadarının uzlaşma olduğunu düşünmeye davet eder.

Söz, Twain'in 1882'de "The Stolen White Elephant: Etc" başlıklı kitabında yayımlanan "On the Decay of the Art of Lying" (Yalan Söyleme Sanatının Çöküşü Üzerine) adlı denemesinden alınmıştır. Deneme boyunca Twain, yalan söylemeyi bir "güzel sanat" olarak ele alır ve modern toplumun bu sanatı yeterince geliştiremediğini, onun yerine kaba ve düşüncesiz doğrulukları tercih ettiğini ironik bir dille savunur. Söz, bu denemenin genel argümanının özlü bir ifadesidir.