“Refah, ilkelerin en iyi koruyucusudur.”

Twain burada refah ile ahlaki ilkeler arasında kurduğu ilişkiyi nükteli bir tersinmeyle sunar. Sözün yüzeydeki anlamı, insanın ekonomik güvenlik içindeyken ilkelerine bağlı kalmasının daha kolay olduğudur; açlık ve yokluk, insanı ilkelerini esnetmeye ya da terk etmeye zorlayabilir. Bu, yoksulluğun ahlaki zaaflara yol açtığını söyleyen kadim bir düşünceyi yansıtır.

Ancak Twain'in tonu bütünüyle onaylayıcı değildir. "Koruyucu" sözcüğü, ilkelerin ancak refah koşullarında ayakta kalabildiğini ima ederek insanın ahlaki tutarlılığına dair hafif bir kuşku barındırır. Söz aynı zamanda, konforlu koşullarda ilkeli görünmenin kolaylığına da işaret eder; asıl sınavın yoklukta verildiğini düşündürür.

Bugün bu söz, ekonomik güvencenin toplumsal ve bireysel ahlak üzerindeki etkisini tartışırken geçerliliğini korur. Twain okuru, ilkelerimizin koşullardan bağımsız mı yoksa koşullara bağımlı mı olduğunu sorgulamaya davet eder.

Söz, Twain'in 1897'de yayımlanan Following the Equator adlı gezi anlatısında, kitabın 38. bölümünün başındaki Pudd'nhead Wilson's New Calendar başlıklı özdeyişler bölümünden alınmıştır. Twain bu kitapta dünya turunu anlatırken, takvim biçiminde kısa özdeyişler de serpiştirmiştir.