“Yahudi, hiçbir ülkenin huzurunu bozan biri değildir. Düşmanları bile bunu kabul edecektir. O bir aylak değildir, ayyaş değildir, gürültücü değildir, kavgacı ya da ayaklanmacı değildir, hırçın değildir. Suç istatistiklerinde onun varlığı göze çarpacak kadar nadirdir — bütün ülkelerde. Cinayet ve diğer şiddet suçlarıyla pek az işi vardır: cellat ona yabancıdır. Polis mahkemesinin her gün uzayıp giden "saldırı" ve "sarhoş ve rahatsızlık verenler" listesinde adı nadiren görülür ...”

Mark Twain bu pasajda, dönemin yaygın Yahudi karşıtı önyargılarına karşı istatistiksel ve gözlemsel bir savunma geliştiriyor. Yahudilerin toplumsal düzen açısından sorun teşkil etmediğini; aylaklık, sarhoşluk, şiddet ve gürültücülük gibi davranışların onlara atfedilemeyeceğini söylüyor. Suç istatistiklerinde Yahudilerin yok denecek kadar az yer almasını, bu iddianın kanıtı olarak sunuyor.

Twain'in amacı, Yahudilere yönelik nefretin akılcı bir temeli olmadığını göstermektir. "Düşmanları bile bunu kabul edecektir" ifadesi, sözünü ettiği gözlemlerin ne kadar açık ve tartışmasız olduğunu vurgulamak içindir. Pasajın tonu, Twain'e özgü ironi ve abartıdan arınmış, daha çok ciddi bir toplumsal gözlem niteliğindedir.

Bugün okunduğunda bu söz, azınlık gruplarına yönelik önyargıların çoğu zaman gerçek verilerle desteklenmediğini hatırlatır. Twain, bir grubun suç oranları üzerinden damgalanmasının haksızlığını göstermeye çalışırken, aynı zamanda toplumsal huzurun temelinde bireysel davranışların değil, önyargıların sorgulanmasının yattığını ima eder.

Bu söz, Mark Twain'in 1899'da Harper's Magazine'de yayımlanan "Concerning the Jews" adlı denemesinden alınmıştır. Twain bu yazıyı, Avrupa'da ve Amerika'da artan Yahudi karşıtlığına bir yanıt olarak kaleme almıştır. Yazıda, Yahudiler hakkındaki yaygın önyargıları hem istatistiklerle hem de kişisel gözlemleriyle ele alır.