“Yasalar kumdur, âdetler kayadır. Yasalardan kaçınılabilir ve cezadan kurtulunabilir, ama açıkça çiğnenen bir âdet kesin ceza getirir.”

Twain burada hukuk ile toplumsal âdetler arasındaki farkı sert bir doğa benzetmesiyle ortaya koyar. Yasalar kum gibidir: biçim verilebilir, aşılabilir, üzerinden geçilebilir ve cezasından kurtulmak için yollar bulunabilir. Âdetler ise kaya gibidir: sert, katı ve yerinden oynatması güçtür. Kişi bir yasayı çiğneyip adaletin ağlarını aşabilir; fakat toplumun yazısız kurallarını alenen ihlal ettiğinde yaptırım kaçınılmazdır.

Bu sözün meselesi, yazılı hukukun her zaman toplumsal normlar kadar güçlü olmadığıdır. Yasalar değişebilir, gevşetilebilir ya da kötüye kullanılabilir; oysa âdetler toplumun kolektif hafızasında, beden dilinde ve gündelik pratiklerinde kök salmıştır. Cezası da mahkeme kararına ihtiyaç duymaz; dışlanma, itibarsızlaşma ve damgalanma çok daha hızlı ve keskin biçimde devreye girer.

Twain, bireyin bu ikili sistem karşısındaki çaresizliğini vurgular. Yasa ve gelenek her zaman uyumlu değildir; hukuken savunulabilir bir davranış, âdetler karşısında toplumsal bir mahkûmiyete neden olabilir. Bugünün okuruna bu söz, hukukun üstünlüğü fikrinin tek başına toplumu açıklamaya yetmeyebileceğini hatırlatan güçlü bir gözlemdir.

Bu söz, 'The Gorky Incident' başlıklı metinden alınmıştır. Twain, Maksim Gorki'nin 1906'da Amerika'da karşılaştığı toplumsal tepkiyi değerlendirirken, olayın hukuki olmaktan çok âdetlerle ilgili olduğunu göstermek amacıyla bu ayrımı yapar. Yazılı hukukun esneyebildiği yerde, toplumsal normun nasıl sarsılmaz bir ceza gücüne dönüştüğünü gözlemlemiştir.