1001-1100

1001 Derd-i ezelî devâ bulur mı Mihr-i ebedî fenâ bulur mı 1002 Men şem‘-i serâçe-i firâkem Sûz-ı ciğer ile hoş-mezâkem 1003 Menden dileyen bu sûzı zâil Bî-dâduma olmış ola mâil 1004 Şem‘ün ki hayâtı oldı âteş Hâli anun âteş iledür hoş 1005 Oddan dileyen anun necâtın Fânî dilemiş ola hayâtın 1006 Düşmenliğe dûstlığ kılup ad Tedbîr-i necâtum eylemen yâd 1007 Men garka-i bahr-ı şevk-i yârem Berhem-zede-i gam-ı nigârem 1008 Ancak sebeb-i karârum oldur Ârâm-ı dil-i figârum oldur 1009 Anunla edün bu derde merhem Urman dahi andan özgeden dem 1010 Dersüz mana var dil-rübâlar Leylî kimi çoh perî-likâlar 1011 Bi’llâh demenüz bu harfi zinhâr Âlemde bir andan özge kim var 1012 Bülbül gül içün kılanda nâle Derdine devâ olur mı lâle 1013 Husrev değülem ki mana dilber Şîrîn ola gâh gâh Şekker 1014 Men yek-cihetem tarîkatümde Tagyîr işi yoh cibilletümde 1015 Özrini beyân edüp hem ol dem Takrîre getürdi bir gazel hem Bu gazel Mecnûn dilindendir 1016 Aşk derdi ey mûalic kâbil-i derman değül Cevherinden eylemek cismi cüdâ âsân değül 1017 Devr cevrinden şikâyet edene âşık demen Aşk mesti vâkıf-ı keyfiyyet-i devrân değül 1018 Şehrden sahrâya bir fark olduğın her kim bilür Bilmiş ol kim aşk sahrâsında ser-gerdân değül 1019 Her kim idrâk eyler öz keyfiyyet-i hâlin henüz Dûst ruhsârına ayn-ı şevk ile hayrân değül 1020 Cânı cânân ittihâdı fâriğ eyler cismden Cismden âgâh olan cân vâsıl-ı cânân değül 1021 Der imiş düşmen ki hem-demdür Fuzûlî yâr ile Her sözi bühtân ise hakkâ bu söz bühtân değül Bu Mecnûn atasınun Leylîye hâstârlığıdır ve Leylî atasının Mecnûndan bîzârlığıdur 1022 Sâkî getür ol şarâb-ı nâbı Kim yetdi nisâba gam hisâbı 1023 Gam düşmen-i cân-ı mübtelâdur Def‘ eyeleye gör ki bir belâdur 1024 Söz cevherine olan hırîdâr Bu nev‘ ile germ kıldı bâzâr 1025 Kim âciz olup gam içre ol pîr Mecnûnına kıldı fikr-i zencir 1026 Bildi ger olmaz olsa Leylî Mümkin değül olmağı tesellî 1027 Kıldı talebin özine lâzım Cem‘ etdi eâlî vü eâzım 1028 Ümmîd ile bağladı umup kâm Ol ka‘be-i ârzûya ihrâm 1029 Çün Leylî atası bildi hâli Üydürdi ekâbir ü ehâlî 1030 Karşularına olup revâne Kıldı olarunla azm-i hâne 1031 Ehlen sehlen deyüp demâdem Min kez dedi ola hayr makdem 1032 Çün şem‘-sıfat olar oturdı Bu serv kimi ayağa durdı 1033 Ortaya bırahdı dürlü hânlar Tâ kâm-ı dil ala mihmânlar 1034 Olmışdı dolup kebâb ile hân Cedy ü hamel ile âsman-sân 1035 Ammâ aceb er kıla hıred-mend Ol hânları âsmâna mânend 1036 Her kim garazın bulurdı hândan Bu mümkin olur mı âsmandan 1037 Hânlar götürildüğünde ol pîr Takrîb ile derdin etdi takrîr 1038 K’ey kadr ile kıble-i kabâil Senden kamunun murâdı hâsıl 1039 Asl ü nesebüm sana ıyândur Hükmüm niçe min eve revândur 1040 Meşhûr-ı kabâilem sahâda Ma‘rûf-ı tavâifem atâda 1041 Hem var maahbbetümde te’sîr Hem var adâvetümde teşvîr 1042 Ser-defter-i ehl-i rûzgârem Her niçe desem yüz anca varem 1043 Nahl-i emelüm semer verüpdür Îzed mana bir güher verüpdür 1044 Hâla dilerem bu turfe lû’lû Bir la‘l ile ola hem-terâzû 1045 Tâ lû’lû olanda la‘le vâsıl Terkîb kılam müferrih-i dil 1046 Çoh kânlara tîşe-veş yüz urdum Çoh la‘l hakîkatini sordum 1047 Her kânda eğerçi la‘l çohdur Bir la‘l ki lâyık ola yohdur 1048 Bir la‘lün eşitmişem senün var Kim lû’lüme oldurur sezâ-vâr 1049 Lutf eyle inâyet et kerem kıl Ol la‘l ile dürri muhterem kıl 1050 Kılsun güli serv sâye-perver Olsun güle serv sâye-güster 1051 Fehm et sözümi tegâfül etme Hayr işdür bu teallül etme 1052 Ger hâsıl olur bu kâm senden Her ne diler isen iste menden 1053 Anca kılayum sana revân genc Kim yer yüzin eyleye nihân genc 1054 Anca güher eyleyem revâne Kim bulmayasen ana hizâne 1055 Ol serv-i semen-berün atası Ol genc-i nihânun ejdehâsı 1056 Lutf ile dedi ki ey hıred-mend Men kimi esîr-i dâm-ı ferzend 1057 Sen hoş geldün safâ getürdün Topraklardan bizi götürdün 1058 Müşkilce hitâbdur hitâbun Bilmen nişe vereyüm cevâbun 1059 Kurbün bilürem mana şerefdür Ammâ halefün aceb halefdür 1060 Mecnûn deyü ta‘n eder halâyık Mecnûna menüm kızum ne lâyık 1061 Leylî demenem ki nâzenîndür Bir tîre kenîz-i kem-terîndür 1062 Olmaz mı kenîz cins-i merdüm Yohdur mı kenîze hem terahhum 1063 Dîv ile perî olur mı hem-dem Olmaz sözi açma ebsem ebsem 1064 Dîvâneye zâyi‘ eyleme renc Vîrâne gerek nedür ana genc 1065 Tedbîr ile dönderüp mizâcın Sevdâsınun eylesen ilâcın 1066 Leylî anun olsun eyledüm ahd Var imdi sen et ilâcına cehd Bu Mecnûnun atasınun hırmânıdur ve Gayr bâbdan tedbîr-i dermânıdur 1067 Ol sâhib-i neng ü nâm ü nâmûs Döndi eve geldi hâr ü me’yûs 1068 Mecnûna dedi ki ey belâ-keş Hâcet biter olmagıl müşevveş 1069 Akl ile açılur ol muammâ Leylîni sana verürler ammâ 1070 Şartı bu ki olasen hıred-mend Erbâb-ı hıredden alasen pend 1071 Ref‘ ola alâmet-i cünûnun Akl ola hemîşe reh-nümûnun 1072 Mecnûn dedi ey edîb-i kâmil Dîvâne-i aşk olur mı âkil 1073 Ger mende bu ihtiyâr olaydı Tedbîrüme i‘tibâr olaydı 1074 Evvelden edeb şiâr ederdüm Temkînümi üstüvâr ederdüm 1075 Olmazdı bu hâle ihtiyâcum Kim ola azâb ile ilâcum 1076 Mende bu ilâca yoh müdârâ Min kez gamum etdüm âşikârâ 1077 Yohdur revişümde inkılâbum Evvelki cevâbdur cevâbum 1078 Sen ehl-i hıredsen eyle tedbîr Tedbîrün ede meğer ki te’sîr 1079 Leylîni dahi men etmeyem yâd Men âkil-i vakt olam sen âzâd 1080 Ol pîr-i şikeste-hâl ü hayrân Tedbîr-i ilâc edüp firâvân 1081 Her handa eşitdi bir tabîbi Gül-zârınun oldı andelîbi 1082 İzhâr edüp ana ihtiyâcın Bîmârınun istedi ilâcın 1083 Bîmârına min tabîb-i hâzık Bir şerbet içürmedi muvâfık 1084 Her yerde ki bildi bir nazar-gâh Varup ana oldı hâk-i dergâh 1085 Çoh el götürüp duâlar etdi Çoh nezr verüp atâlar etdi 1086 Re’yiyle melûlin etmeğe şâd Min pîrden almadı bir irşâd 1087 Çoh sihr olunup yazıldı ta‘vîz Çoh mekrlere dutuldı ümmîz 1088 Edilmedi hiç biriyle çâre Ne çâre kazâ-yı Kirdgâra 1089 Bir gün dediler ana ki ey pîr Âlemde sana bu kaldı tedbîr 1090 Kim Ka’beye iltesen esîrün Ola ki Hak ola dest-gîrün 1091 Tavf-ı Harem olsa ana hâsıl Ser-geşteliğ andan ola zâil 1092 Ursa Hacer-i mübâreke baş Yumşana eğer ola kara daş Bu Mecnûn-ı bî-çârenün Ka‘beye yüz urduğıdur ve Münâcât ile sevdâsın arturduğıdur 1093 Ol pîr bu hayr işe kılup cehd Mecnûna müretteb etdi bir mehd 1094 Aldı anı azm-i râh kıldı Azm-i harem-i İlâh kıldı 1095 Çün Ka‘beye erdi ol nîkû-hûy Mecnûna dedi ki ey belâ-cûy 1096 Dut Ka‘beye rûy tâat eyle Temkîn ü edeb riâyet eyle 1097 Ta‘zîm şerâitin edâ kıl İhlâs-ı dürüst edüp duâ kıl 1098 Ola ki kabûl ola niyâzun Hak şefkati ola çâre-sâzun 1099 Bu yerde kabûl olur duâlar Bu buk‘ada bahş olur atâlar 1100 Kıl tevbe ki ahsen-i ameldür Cehd eyle necâta kim meheldür