Başımla Gönlüm

Şiirde konuşan kişi, aklının ve gönlünün birbirine uymayan istekleri arasında kalır. Baş, “Dinlen” ve “Durul” diyerek sakinliği ve ölçülü davranmayı isterken gönül “Koş” ve “Coş” diyerek harekete, heyecana yönelir. “Başım yüreksizdi, gönlüm başıboş” sözü, aklın cesaretsiz; gönlün ise denetimsiz kaldığını anlatır. Kişinin varlığı bu iki sesin arasında savrulur.

İkinci bölümde başla gönlün eş olamadığı belirtilir: Biri “yüz yaşında”, diğeri “yirmi beş” gibidir. Bu yaş karşıtlığı, aralarındaki olgunluk ve istek farkını vurgular. “Saçağı ateş sardı” imgesi gerilimin büyüyüp yakıcı bir hâl almasını düşündürür. Şiir, insanın aklıyla duyguları çatıştığında yaşadığı iç bölünmeyi ve bu çatışmanın kişiyi tüketmesini dile getirir.