Hayat

Şiirde konuşan kişi, başlıktaki “Hayat”ı kendisine saldırmaya çağırdığı amansız bir düşman gibi karşısına alır. Hançer, kılıç, zincir ve muharebe imgeleri yaşamı uzun ve sert bir mücadeleye dönüştürür. Kişi, hayatın “tesir”iyle, yani etkisiyle herkesin ona “esir”, yani tutsak olduğunu söyler; fakat kendi içindeki ahı ve gözyaşını hayatın görmesini ister.

Hayat, insanların saadetlerine küçük bir keder ekleyerek onları yıpratan güç olarak anlatılır. Konuşan, kendisini “iki düşük omuz” ve “sıska göğüs”le güçsüz gösterirken hayatı bin dert taşıyan bir rakip gibi niteler. Yüzündeki gülüş ve kahkaha, acısının görünmediğini düşündürür. Şiirin ana duygusu, hayatla bitmeyen çatışmanın yorgunluğu ve buna yöneltilen meydan okumadır. “Kırk yıllık muharebe” sözü, bu uzun mücadeleye işaret eder; konuşan artık onun sona ermesini ister.