Belde

Şiir, anlatıcının bir gece Otöy’e gidişini ve orada geçirdiği unutulmaz anları hatırlatır. Ay ışığında yapılan gezinti, bahçe ve bülbülün feryadı bu gecenin öne çıkan imgeleridir. “O Otöy bülbülünün feryâdı” sözü, kuşun sesinin anlatıcının gönlünden çıkmadığını vurgular. Böylece şiirin ana duygusu, güzel bir gecenin hatırasına duyulan özlem ve hayranlıktır.

Anlatıcı, “beyt okuyup mestâne” olduğunu ve Kamil’e kuruntu verdiğini söyler; mestâne, sözlükteki anlamıyla kendinden geçmişçesine demektir. Son bölümde o geceyi anlatmaya uygun söz bulamadığını belirtir; acaba anlamındaki “acep” ile uyku anlamındaki “hâb” sözcükleri de bu bölümde geçer. Bir kuşcağızın onu uyandırması, bülbül sesinin geceye dair bellekte kalan etkisini tamamlar. Şiir, bazı anların ve seslerin insanın gönlünde uzun süre yaşayabileceğini düşündürür.