Sahra

Şiirde anlatıcı, bir zamanlar çölü kendine yurt edindiğini ve önce orada yaşayanların vakitlerini nasıl geçirdiğini merak ettiğini söyler. Ardından, kent halkında bulamadığı yakınlığı bedevîlerde gördüğünü belirtir. Bedevîlerin sürülerini güderek sakin ve keyifli bir yaşam sürdüğü; kentlilerin ise sürekli sıkıntı içinde olduğu karşılaştırılır. “Cefa” sözcüğü, verilen sözlük anlamıyla zulmü anlatır.

Çöl ve sürü imgeleri sade, dingin bir hayatı; kent ve karanlık imgesi ise sıkıntı ve kaygıyı öne çıkarır. “Biri endişeden aman bulmaz; biri endişeye zaman bulmaz” dizeleri, kentlinin kaygılardan kurtulamadığını, bedevînin ise kaygılanmaya vakit bulmadığını anlatır. Şiirin ana düşüncesi, insanların huzurunun yaşama biçimleri ve kaygılarla ilişkileri üzerinden karşılaştırılmasıdır.