Bir Sefilenin Hasbihalinden

Şiirde anlatıcı, kırda geçirdiği zamanları ve doğanın içinde yaşadığı derin düşünce hâlini dile getirir. Kırda dolaşmak onun en büyük sevinç ve umududur. Issızlıkta kendisini var edeni düşünürken denizi, dereleri ve çevresindeki doğayı sessiz, görkemli bir bütün olarak algılar.

Denizin yere inmiş göğe benzetilmesi, doğadaki görüntülerin büyüklüğünü vurgular. Derelerin tekbir sesiyle dolması ve ağaçlık yerlerin secde etmesi, doğayı ibadet eder gibi gösteren şiirsel imgeler taşır. Ay ışıklı gecenin şafak gibi aydınlanması ve suların yaşamla akıyor, yaratılmışların yüzüyor gibi anlatılması da bu uyum duygusunu güçlendirir. “Mazi” geçmiş demektir; anlatıcı, yeryüzüyle göğün geçmiş ve gelecek kaygısından uzakmış gibi göründüğünü söyler. Son bölümdeki “şevk”, istek ve heves anlamıyla, anlatıcının coşkulu hâlini tamamlar.