Ben Sana

Şiirde konuşan kişi, “ben” diyerek kendisini gösterir ve karşısındaki kişiye doğrudan seslenir. İlk dörtlükte onu “bok” sözüyle bile anmaya değer bulmadığını söyleyerek hakaretini abartılı bir karşılaştırmayla kurar: Bu sözün kendisi bile muhatabından daha saygın görünür; muhatabın bir zerresi değse, söz konusu şeyin de kirleneceğini ileri sürer. Bu, gerçek bir olay anlatımı değil, öfkeyi ve küçümsemeyi büyüten kaba bir söyleyiştir.

İkinci dörtlükte Tanrı’nın kişiyi “necasetle yoğurduğu” ve doğumunun bir yanlışlık olduğu söylenir. Yaratılış ve doğum imgeleri burada ciddi bir inanç açıklaması için değil, muhatabı aşağılayan sert bir alay için kullanılır. Şiirin ana düşüncesi, konuşanın karşısındaki kişiye duyduğu yoğun öfke ve tiksintidir; dışkı, kir ve yanlışlık imgeleri bu duyguyu öne çıkarır. Küfürlü, taşlamacı üslup eserin temel etkisini oluşturur.