Şahid-i Şevk u Safa

Şiir, sevinç ve ferahlığın kendilerine yönelmediğini söyleyen, karamsar ve alaycı bir sesle kurulmuştur. “Teveccüh” bir yana yönelme, “şevk” istek ve heves demektir; şair, mutluluğun yüzünü kendilerine çevirmediğini dile getirir. “Yaver-i bahtı ezelde gırtlağından boğmuşuz” sözüyle de talihin yardımcısının daha başlangıçta ortadan kaldırıldığı düşüncesi, sert bir abartıyla anlatılır.

Şiirde geçmiş, bugün ve gelecek karşılaştırılır: “Mazi” geçmiş, “ati” gelecek; “safha” ise evre anlamındadır. Geçmiş “kirli”, bugün çok kötü, gelecek de “kenef” yani tuvalet gibi gösterilir. Son dizede özgürlüğün doğuşu kaba ve sarsıcı bir imgeyle anlatılır. Bu çarpıcı dil, şiirin öfkesini ve umutsuzluğunu belirginleştirirken, geleceğe dair beklentisizliği de vurgular.