Felek

Şiirde konuşan kişi, feleğe seslenerek hayatında yaşadığı aldanışları ve hayal kırıklıklarını anlatır. Felek, onu bazen düşürüp bazen kaldıran, yanlış yollara sürükleyen bir güç gibi kişileştirilmiştir. “Kâh” sözü “ara sıra” demektir; bu nedenle ilk dizeler, inişli çıkışlı bir yaşamı dile getirir. Leylâ’nın peşinden ıssız vadilere yönelme imgesi, konuşanın tutkuyla ama sonuçsuz bir arayışa sürüklendiğini düşündürür.

İkinci kıtada konuşan, rehberlik edildiğini sanırken kendi eliyle başına “çorap ördüğünü” söyler; burada çorap, sözlükteki anlamıyla ayağa giyilen örgü giysidir ve dize bu imgeyi kullanır. Şifanın zehre dönüşmesi, yanlış yönlendirilme ve boşa çaba duygusunu güçlendirir. “Körlerin yurdunda ayna satmak” da yapılan işin yersizliğini anlatan çarpıcı bir imgedir. Son kıtadaki gönül huzursuzluğu ve “her telden çaldırdın” sözü, konuşanın farklı deneyimler arasında savruluşunu özetler. “Hesapsız” burada verilen sözlük anlamıyla “çok” demektir; şiirin genelinde pişmanlık ve feleğe sitem öne çıkar.