Binamaz

Şiirde konuşan kişi, kendisine “bî-namaz” denip Hak’tan uzak görülmesine itiraz eder. Sözlükte namaz, Müslümanların günde beş vakit yerine getirdiği ibadet olarak tanımlanır. Şiirde bu beş vakit, muhatabın Allah’ı aradığı zamanları anlatır. Konuşan, karşısındakinin Allah’la kurduğu bağı yalnızca bu vakitlerle sınırlı gördüğünü söyler.

Son dizelerde kendi hâlini bunun karşısına koyar: Allah’la her zaman beraber olduğunu ve bu yakınlığa güven duyduğunu dile getirir. “Her zaman” sözü, bağlılığın günün belli anlarına değil sürekliliğine işaret eder. Şiirin ana düşüncesi, konuşanın Allah’a yakınlığın yalnızca belirli ibadet vakitleriyle ölçülemeyeceği yönündeki kişisel iddiasıdır. Böylece beş vakit ile sürekli beraberlik düşüncesi, şiirin temel karşıtlığını oluşturur.