Dağlar (Sabahattin Ali)

Şiirde konuşan kişi, kendisini şehirlerin ve insanların arasında değil, dağlarda ait hisseder. “Ovalar bana çok dardır” sözü, onun alışılmış yaşam alanlarına sığmadığını; “Şehirler bana bir tuzak” dizesi ise şehirleri özgürlüğünü kısıtlayan bir yer gibi gördüğünü anlatır. Her kıtanın sonunda yinelenen “Benim meskenim dağlardır” dizesi, dağların onun evi ve sığınağı olduğunu vurgular. Dağların yüksekliği, rüzgâr ve kuş imgeleri de bu özgür, güçlü ve yabanıl yaşam duygusunu destekler.

Şiirde yalnızlık ve insanlardan uzak durma isteğinin yanında sevda da vardır. Konuşan kişi, sevdiği yarının başkasına verilmesini, kendi sevdasının yellere bırakılmasını ister; ardından yellerin kendisine gönderilmesini diler. Son kıtada ise bir gün değerinin anlaşılması ve adının anılması ihtimalinden söz eder. Böylece şiir, dağlarda yaşamayı seçen kişinin özgürlük arzusunu, yalnızlığını, özlemini ve hatırlanma isteğini dile getirir.