Gâr

Şiir, insanlara ve toplumdaki değerlere duyduğu güvensizlikten bunalan bir anlatıcının rüzgâra seslenişini anlatır. İlk bölümde din uğruna ölmek, şeref için can vermek, eser yazmak ve kahramanlık gibi büyük görünen davranışların “yalan” olduğunu yineler. Bu sözler, anlatıcının çevresinde gördüğü sahteliğe ve küçüklüğe duyduğu öfkeyi gösterir. Şairlerin aşkının “fâni”, yani ölümlü ve gelip geçici bir kıza yöneldiğini söyler; gerçek aşka ise kimsenin dikkat etmediğinden yakınır.

Anlatıcı, insanlardan uzaklaşan, farklı bir zihne sahip olduğunu düşündüğü için kendini çevresiyle uyuşmaz hisseder. “İnsan olmak dokunuyor haysiyetime” dizesi, insanlarla ve onların davranışlarıyla özdeşleşmek istemediğini vurgular. Ruhunun “büyük, temiz bir arkadaş” arayışıyla rüzgâra sığınması, rüzgârı bir dost ve ideal olarak gördüğünü düşündürür.

Rüzgâr; güneş gibi gösterişe ihtiyaç duymayan, deniz gibi gizemli olmayan, serinliğiyle ferahlık ve saflık veren bir güç olarak betimlenir. “Bir dev gibi küçük mızmız sesleri yersin” sözü, onun zayıf ve önemsiz sesleri bastıran kudretini anlatır. Buradaki “muamma” bilmece, “ferahlık” gönül açıklığı, “saflık” ise temizlik ve arılık anlamlarıyla rüzgârın imgelerini belirginleştirir. Cüzzam benzetmesi, büyüklüklerin dünyada yıpranıp dökülmesini anlatan çarpıcı bir imgedir.

Son bölümde anlatıcı, rüzgârın kendisine cesaret verdiğini söyler; cesaret, güç ya da tehlike gerektiren bir işe girişirken kişinin kendinde bulduğu güvendir. Rüzgâr gibi özgür, güçlü ve etkileyici olmayı; ıslığının da ürpertiyle dinlenmesini ister. Şiirin ana düşüncesi, sahte ve küçültücü bulduğu insan dünyasından uzaklaşıp doğada özgürlük, arılık ve güç arayan kişinin, bu ideale benzemek istemesidir.