“Aralıkta gül, haziranda buz aramak; Rüzgârda sadakat, samanda buğday ummak; Bir kadına ya da mezar yazıtına inanmak, Ya da sahte olan herhangi bir şeye inanmak, Kendileri dertli olan eleştirmenlere güvenmekten evladır.”

Byron bu dizelerde eleştirmenlere güvenmeyi, doğada imkânsız olan şeyleri beklemekle kıyaslıyor. Aralık ayında gül açmaz, haziranda buz tutmaz; rüzgârda sadakat aranmaz, samanın içinde buğday tanesi umulmaz. Aynı şekilde bir kadına ya da mezar taşındaki övgü yazısına inanmak da şairin gözünde boş bir beklentidir. Ama Byron'a göre bütün bu nafile umutlar bile, eleştirmenlere güvenmekten daha akla yakındır. Bu abartılı karşılaştırma, eleştirmenleri güvenilmezliğin en uç noktasına yerleştirir.

"Kendileri dertli olan" ifadesi önemlidir: Eleştirmenler, Byron'ın gözünde kendi yaratıcılık yetersizliklerini, kıskançlıklarını ya da başarısızlıklarını başkalarının eserlerine saldırarak telafi etmeye çalışan kişilerdir. Bu yüzden onların yargıları estetik değerlendirmeden çok, kişisel bir acının dışavurumudur. Söz, sanat ve edebiyat çevrelerinde yapıcı olmayan, yalnızca yıkıcı eleştirinin güvenilmezliğini vurgulayan güçlü bir hicivdir.