“İnsan her zanaatta çıraklık etmelidir, Eleştirmenlik hariç — eleştirmenler hazır yetişir.”

Byron burada eleştirmenliği, emek ve ustalık gerektiren diğer bütün uğraşlardan ayırıyor. Bir zanaatı öğrenmek yıllar alır; kişi hata yapa yapa, alın teri döke döke ustalaşır. Oysa eleştirmen için böyle bir süreç söz konusu değildir. Eleştirmen, ortaya bir eser koymadan, sadece başkalarının emeğini yargılayarak var olur. "Hazır yetişir" ifadesi, bu kolaycılığı alaycı bir dille vurgular: Eleştirmen olmak için çıraklık gerekmez, çünkü yapılan iş eleştirilen şeyi bizzat üretmekten çok daha az yetenek ve birikim ister.

Bu dizelerin hedefinde özellikle Byron'ın ilk eserlerini sert biçimde eleştiren Edinburgh Review dergisi ve onun çevresindeki eleştirmenler vardır. Byron, kendisini ve genç şairleri küçümseyen bu eleştirmenleri, üretimden anlamayan, yalnızca yıkıcı yargılar dağıtan kişiler olarak resmeder. Sözün bugün de geçerli olan yanı, eleştirinin kolay, üretimin zor olduğu gerçeğini hatırlatmasıdır. Yapıcı eleştiri elbette değerlidir, ama eser vermeden yalnızca olumsuz yargıda bulunmak, Byron'a göre ucuz bir uğraştır.

Byron'ın 1809'da yayımlanan "English Bards and Scotch Reviewers" (İngiliz Ozanları ve İskoç Eleştirmenleri) adlı taşlama türündeki şiirinden alınmıştır. Şiir, Edinburgh Review dergisinin Byron'ın ilk kitabı "Hours of Idleness"a yönelik ağır eleştirisine bir yanıt olarak yazılmıştır. Byron bu eserde dönemin edebiyat eleştirmenlerini ve bazı şairlerini sert bir dille hicveder. Alıntı, eleştirmenlerin emek harcamadan, hazır yargılarla sanatçıları değerlendirdiği düşüncesini dile getirir.