“Bana artık hiçbir türden eleştiri göndermeyin. — O konuda ne kötü ne de iyi hiçbir şey okuyacağım. — Walter Scott on üç yıldır kendisi hakkında bir eleştiri okumadı.”

Byron bu sözlerinde, yazdıkları üzerine yapılan eleştirilerin tamamından uzak durma kararını dile getirir. Övgüleri bile okumak istememesi, okurun tepkisinin yazarın kendi iç ölçütlerinden daha fazla ağırlık kazanmaması gerektiğine dair bir inancı yansıtır. Ona göre eleştiri — olumlu ya da olumsuz — yazarın zihnini bulandırabilir, kendi sesini bulmasını zorlaştırabilir.

Walter Scott'ı örnek göstermesi, bu tavrın yalnızca kendi huysuzluğu olmadığını, başka ciddi yazarların da benzer bir yol izlediğini göstermek içindir. Byron özellikle hırçın ve ince eleyip sık dokuyan bir okur kitlesiyle karşı karşıya kalmış bir şairdi; bu nedenle eleştirel tepkilerden korunmayı bir tür zihinsel bağımsızlık meselesi olarak görür.

Bugünün okuru için bu söz, sosyal medya ve anlık geri bildirim çağında yaratıcı üretimin ne kadar gürültüye maruz kaldığını düşündürür. Yazarın kendi yargısına güvenmesi gerektiğini, dış seslerin sürekliliğinin yaratıcılığı felç edebileceğini hatırlatır.

Byron bu satırları, şiirlerini basan yayıncısı John Murray'e 3 Kasım 1821 tarihinde yazdığı bir mektupta söylemiştir. Mektupta, kendisine gönderilen eleştirilerden tamamen vazgeçilmesini ister ve bu tutumu desteklemek için çağdaşı Walter Scott'ın uzun yıllardır kendi eleştirilerini okumadığını örnek verir.