“Bilgi mutluluk değildir ve bilim ancak Cahilliğin, başka bir tür cahillikle Değiş tokuşudur.”

Byron bu dizelerde bilginin ve bilimin mutluluk getireceğine dair iyimser inancı sorgular. Ona göre bilgi, cahillikten kurtuluş değil, yalnızca bir tür cahilliğin başka bir türüyle yer değiştirmesidir. İnsan bir konuyu öğrendiğinde o konudaki bilinmezi aydınlatır, ancak aynı anda daha önce farkında olmadığı yeni bilinmezlerin kapısını aralar. Bu yüzden kesin bir aydınlanma ya da mutlak bilgi yoktur; bilgi ilerledikçe bilinmeyenin sınırı da genişler.

Söz, Aydınlanma'nın akla ve bilgiye duyduğu güvene karşı Romantik bir şüpheyi dile getirir. Byron'ın Manfred karakteri çok şey bilen ancak bilgisi onu huzura kavuşturmayan bir figürdür. Burada bilgi bir teselli değil, bir yüktür; çünkü insan ne kadar bilirse bilsin varoluşun temel soruları karşısında eksik kalır. Bugün de bu dize, bilgiye erişimin artmasının tek başına anlam veya mutluluk getirmediğini, asıl meselenin bilgiyle ne yapıldığı ve onun sınırlarının farkında olmak olduğunu düşündürür.

Bu söz Byron'ın 1817 tarihli dramatik şiiri Manfred'den alınmıştır. Eserin başkarakteri Manfred, doğaüstü güçlerle ve kendi geçmişiyle hesaplaşırken bilginin kendisine mutluluk getirmediğini, aksine huzursuzluğunu artırdığını ifade eder.