“Dostluk aşka dönüşebilir ve sıklıkla dönüşür, ama aşk asla dostluğa geri dönmez.”

Byron bu gözleminde, iki duygu arasındaki geçişliliğin asimetrik olduğunu vurgular. Dostluk, zamanla derinleşen güven ve yakınlık sayesinde aşka dönüşebilir; bu, aynı zemin üzerinde duygunun yoğunlaşıp biçim değiştirmesi olarak görülür. Oysa aşk bir kez yaşandığında, o yoğunluk geri alınamaz ve ilişki eski dostluk düzeyine çekilemez. Duygusal olarak taraflardan biri ya da her ikisi için o eşik aşılmış olur; geriye dönüş, o yoğunluğu görmezden gelmeyi gerektirir ve bu da çoğu zaman mümkün değildir.

Bu ayrım, Byron'ın aşk hakkındaki romantik ama aynı zamanda keskin gözlemci bakışını yansıtır. Aşkı, dostluğun doğal bir uzantısı olarak değil, farklı bir duygusal rejime geçiş olarak düşünür. Söz, bugün de yakın ilişkilerde sıkça yaşanan bir gerilimi dile getirir: Dostluktan aşka geçiş riskli ama bazen güzeldir; aşktan dostluğa dönmek ise çok daha zor bir denge ister. Byron burada bir kural koymaz, bir eğilimi tespit eder; bu yüzden cümle mutlak bir yargıdan çok, deneyimden süzülmüş bir gözlem gibi okunmalıdır.

Bu söz, Byron'ın yakın çevresinden Marguerite Gardiner, Blessington Kontesi tarafından kaydedilmiştir. Kontes, Byron ile 1823 yılında Cenova'da görüşmüş ve bu konuşmaları 1834'te 'Conversations of Lord Byron with the Countess of Blessington' başlığıyla yayımlamıştır. Söz, Byron'ın aşk ve dostluk üzerine sohbetlerinden birinde söylenmiştir ve onun ilişkilere dair düşüncelerini gündelik bir dille yansıtır.