“Kendisinin efendisi — o acı mirası!”

Byron bu dizede, insanın kendi üzerindeki egemenliğini bir özgürlük zaferi olarak değil, bir yük olarak sunar. "Kendisinin efendisi olmak" ifadesi ilk bakışta güç ve bağımsızlık çağrıştırsa da, hemen ardından gelen "acı mirası" tamlaması bu görüntüyü tersine çevirir. Byron'a göre başkalarına bağımlı olmamak, kişiyi mutlak bir sorumluluk ve yalnızlıkla baş başa bırakır. Seçimlerin, eylemlerin ve sonuçların tüm ağırlığı doğrudan bireyin üzerine biner; bu da bir tür varoluşsal yüktür.

Bu düşünce, Romantik dönemin bireyci kahraman anlayışının karanlık yüzünü gösterir. Byron'ın sıkça işlediği "Byronik kahraman" figürü, gururlu ve bağımsız olduğu kadar içten içe acı çeken, huzursuz bir karakterdir. Kendi kendisinin efendisi olan bu kahraman, dış dünyaya karşı özgürdür ama kendi içinde bir sürgün gibidir. Söz, bugünün okuruna bağımsızlığın ve bireysel özerkliğin bedelsiz olmadığını; kendi hayatının sorumluluğunu üstlenmenin aynı zamanda bir ağırlık taşımak anlamına geldiğini hatırlatır.

Dize, Byron'ın 1814'te yayımlanan anlatı şiiri 'Lara'nın ilk kantosunun ikinci kıtasından alınmıştır. Eser, gizemli geçmişi olan ve kendi iç dünyasında tecrit olmuş bir karakteri, Lara'yı anlatır. Byron, bu dizede şiirin baş kişisinin yalnız ve bağımsız varoluşunu tanımlar; bu da onun 'Byronik kahraman' tipinin ilk örneklerinden biridir.