“Soğuk göğsün ve yılan gülüşün adına, Aldatının dipsiz uçurumları adına, O en erdemli görünen gözün adına, Kapalı ruhunun ikiyüzlülüğü adına; İnsan zannedilen kendi yüreğini aldatan Sanatındaki kusursuzluk adına, Başkalarının acısından aldığın zevk adına Ve Kabil'le kardeşliğin adına, Sana sesleniyorum! Ve seni zorluyorum: Kendi cehennemin ol kendine!”

Bu dizeler, Manfred'in kendi geçmişine ve içindeki suçluluk duygusuna yönelik bir lanet okuyuşudur. Söz, ikiyüzlülük ve kötülüğün farklı yüzlerini sıralar: sahte erdem, gizli ihanet, başkalarının ıstırabından beslenme ve nihayet Kabil'e, yani insanlık tarihinin ilk kardeş katiline gönderme. Kabil'e yapılan atıf, Byron'ın bu sözü söyleyen varlığın suçunu kutsal metinlerdeki en eski kötülük anlatısına bağladığını gösterir.

Şiirde bu lanet, Manfred'in çağırdığı doğaüstü bir varlığa yöneltilir; ancak sözün asıl gücü, içindeki psikolojik derinlikte yatar. "Kendi cehennemin ol kendine" dizesi, Byron'ın dünya görüşünün özünü yansıtır: Cehennem, dışsal bir yer değil, insanın kendi vicdanının ve suçluluk duygusunun inşa ettiği bir iç hapishanedir. Bugünün okuruna, insanın en büyük yargıcının dışarıda değil kendi içinde olduğunu, kaçışın mümkün olmadığı tek yerin kişinin kendi zihni olduğunu anlatır.

Bu dizeler, Manfred'in ikinci perdesinde, başkahramanın Alpler'de bir su perisini çağırarak ondan yardım istediği sahneden alınmıştır. Manfred, kaybettiği sevgilisinin ruhuyla konuşmak istemektedir; sözün lanetleyici tonu, onun yaşadığı derin suçluluk ve umutsuzlukla doğrudan bağlantılıdır.