“Son darbeyi indiren senin kendi dehandı, Ve seni yere seren yaranın açılmasına yardım eden de oydu: Tıpkı çayıra serilmiş, Bir daha yuvarlanan bulutların arasından süzülemeyecek olan vurulmuş kartal gibi, Ölümcül okun üzerinde kendi tüyünü gördü, Ve yüreğinde titreyen oku kendi kanadıyla donatmıştı.”

Byron bu dizelerde, bir insanın yıkımına çoğu zaman kendi yeteneğinin, kendi seçimlerinin ya da kendi zaaflarının yol açtığını anlatır. Klasik bir trajedi fikrini şiirselleştirir: Düşüşün asıl sorumlusu, dışarıdaki düşman değil, kişinin kendisidir. Kartalın ölümcül okun ucunda kendi tüyünü görmesi, kişinin kendi gücünün ya da kendi kaynaklarının, sonunda kendisine karşı kullanılan silaha dönüştüğünü simgeler.

Bu imge, hem gururun hem de büyük yeteneğin iki ucu keskin bir kılıç olduğunu ima eder. Kartal gibi yükseklerde uçan biri, yere serildiğinde bunun kendi kanadından kopan bir tüyle gerçekleştiğini fark eder. Byron, böylece edebî rekabette ya da hayatta alınan darbelerin çoğunun, kişinin kendi dehasının ve hırslarının dolaylı sonucu olduğu fikrini güçlü bir doğa imgesiyle dile getirir.

Bu pasaj, Byron'ın 1809 tarihli "English Bards and Scotch Reviewers" adlı hiciv eserinden alınmıştır. Bu dizelerde Byron, çağdaşı şair Henry Kirke White'ın erken ölümünden söz eder. White'ın aşırı çalışması ve belki de yeteneğinin getirdiği ağır yük, sağlığını bozmuş ve genç yaşta ölümüne yol açmıştır. Byron, White'ı yetenekli bulur ve onun düşüşünü, kendi dehasının ve içinde taşıdığı ateşin trajik sonucu olarak resmeder.