“Yaşlı adam! Ölmek o kadar da zor değil.”

Bu dize, Byron'ın dramatik şiiri Manfred'in finaline yakın bir andan gelir. Manfred, yaşamı boyunca işlediği suçluluk duygusu ve iç hesaplaşmalarla yoğrulmuş, doğaüstü güçlerle yüzleşen bir karakterdir. Ölümü bir kurtuluş olarak görme eğilimindedir; çünkü asıl ıstırap, yaşamın kendisinde ve belleğin durmaksızın geri getirdiği pişmanlıklardadır. Bu söz, fiziksel ölümün, insanın kendi zihninde taşıdığı azapla kıyaslandığında neredeyse sıradan bir geçiş olduğunu ima eder.

Romantik dönemin tipik bir teması olan "acı çeken kahraman" figürü burada öne çıkar. Manfred için asıl yenilgi, ruhun huzur bulamamasıdır; bedenin sona ermesi ise bu huzursuzluğa bir son verebilecek tek kapıdır. Ölümün zorluğu fiziksel bir mesele olmaktan çok, insanın kendi geçmişiyle yüzleşme biçimine bağlıdır. Bugünün okuru için bu dize, ölüm korkusunun çoğu zaman yaşamın kendisinde taşınan ağırlıklardan beslendiğini düşündürür. Byron, ölümü karamsar bir teslimiyetle değil, bir tür içsel berraklık anında dile getirir: Kaçış değil, belki bir dinginleşme.