“Ama sanırım yaratma hazzını tatmış olan biri için artık bütün diğer hazlar yoktur.”

Çehov bu sözde, sanatsal ve düşünsel üretimin insana verdiği doyumu diğer bütün zevklerin üstüne koyar. Yaratma hazzı; yazmak, çizmek, bestelemek ya da bir düşünceyi yeni bir biçimde ifade etmek gibi eylemlerin sonunda ortaya çıkan derin bir tatmini anlatır. Ona göre bu deneyimi yaşayan kişi, gündelik hazları artık yetersiz ve geçici bulmaya başlar.

Bu düşünce, sanatçının üretim sürecini neredeyse kutsal bir deneyim olarak gördüğünü gösterir. Yaratma eylemi, insana hem kendi varoluşunu anlamlandırma hem de kalıcı bir iz bırakma imkânı verir. Oysa yeme, içme, eğlence veya maddi kazanç gibi hazlar tüketildiğinde kaybolur.

Çehov'un karakterlerinin çoğu bu gerilimi yaşar: Sanatla uğraşan insan, sıradan yaşamın mutluluklarına yabancılaşır ama yaratmanın verdiği anlamla da ayakta kalır. Söz, yaratıcılığın insan ruhundaki dönüştürücü gücünü vurgularken okura kendi uğraşlarının derinliğini de sorgulatır.

Söz, Çehov'un 1896'da yazdığı ve ilk kez aynı yıl sahnelenen Martı adlı oyununda geçer. Oyun, sanat, aşk ve başarısızlık üzerine bir grup sanatçı ve aydının ilişkilerini konu alır. Bu söz, yaratıcılığın insan üzerindeki etkisini ve sanatçının diğer hazlardan kopuşunu ifade eden repliklerden biridir.