“Masaldaki adamın dokunduğu her şey nasıl altına dönüşüyorsa, bende de her şey gazete gürültüsüne dönüşüyor.”

Einstein bu sözünde, Kral Midas'ın dokunduğu her şeyi altına çevirmesi mitine gönderme yapıyor. Midas için bu 'armağan' kısa sürede bir lanete dönüşmüştü; yemek yiyemez, sevdiklerine dokunamaz olmuştu. Einstein da benzer bir tuhaflığı kendi hayatında görüyor: O bilimsel bir konuya, özel bir düşünceye ya da kişisel bir ilişkiye ne kadar dokunursa dokunsun, bunun kamuoyunda, basında ve gündelik siyasette yankılanan bir 'gürültüye' dönüştüğünü söylüyor. Yani şöhretinin, en sıradan sözlerini bile haber değeri taşıyan bir olaya çevirdiğini ifade ediyor.

Sözün altında yatan duygu, ünlü olmanın getirdiği yabancılaşma ve yorgunluktur. Einstein, bilim insanı olarak sakin, derin ve ölçülü bir çalışma hayatını arzuluyor; ancak medyanın ilgisi onu sürekli bir gösteri nesnesine dönüştürüyor. Kendi kontrolü dışında her teması 'altına', yani tüketilen bir habere çevriliyor.

Bugünün okuruna bu söz, ün ve medyanın kişiyi nasıl kuşatabileceğine, özel alan ile kamusal imaj arasındaki gerilime dair çarpıcı bir içgörü sunuyor. Aynı zamanda, bir insanın kendi kimliğini ve sözlerini kamusal gürültüden koruma çabasının ne kadar zor olabileceğini de gösteriyor.

Einstein bu satırları, yakın dostu ve meslektaşı fizikçi Max Born'a 9 Eylül 1920 tarihli mektubunda yazmıştır. Bu dönem, Einstein'ın genel görelilik kuramının 1919'daki güneş tutulması gözlemiyle doğrulanmasının ardından uluslararası alanda büyük bir üne kavuştuğu; ancak Almanya'da aynı zamanda bilimsel çalışmalarına yönelik ideolojik ve antisemitik saldırıların da arttığı bir sürece denk gelir. Söz, onun şöhretin getirdiği medya ilgisi ve kamuoyu baskısından duyduğu rahatsızlığı yansıtmaktadır.