“Kütleçekim teorisinde yine bir şeyler berbat ettim; bu da beni biraz, tımarhaneye kapatılma tehlikesiyle karşı karşıya bırakıyor.”

Einstein bu esprili ama kendini korumasız bırakan sözüyle, fizikte yeni bir fikrin yaratıcısının yaşadığı güvensizlik ve yalnızlık duygusunu mizahi bir dille aktarır. "Tımarhaneye kapatılma" tehlikesi, kendi kuramının sıra dışı sonuçlarının meslektaşlarına ya da genel kamuoyuna çılgınca görünebileceğine dair bir korkunun şakacı ifadesidir. Bu, aynı zamanda devrimci bilimsel düşüncenin yerleşik düşünce kalıplarıyla çatıştığında nasıl damgalanabildiğine işaret eden bir iç gözlemdir.

Sözün mizahi tonu, Einstein'ın kendi çalışmasına eleştirel ve mesafeli bakabilme yeteneğini gösterir. Kütleçekim kuramı üzerine yoğun çalıştığı bu dönemde, yeni denklemler ve kavramsal dönüşümlerle boğuşurken kendi kafasının ne kadar alışılmadık yollara girdiğinin farkındadır. Bu tür ironik ifade, bilimsel yaratıcılığın psikolojik bedelini ve belirsizlikle yaşamanın zorluğunu da ortaya koyar.

Bugün bu söz, yaratıcı düşüncenin kimi zaman toplumun veya bilim topluluğunun sınırlarını zorladığını, yenilikçi fikrin sahibinin bu sınırda yalnız kalabildiğini hatırlatır; ancak bilim tarihi, bu türden "çılgın" görünen düşüncelerin pek çoğunun doğru olduğunu göstermiştir.

Einstein bu sözü, 4 Şubat 1917 tarihli mektubunda yakın dostu fizikçi Paul Ehrenfest'e yazdı. Bu dönemde yeni tamamladığı genel görelilik kuramını evrenin bütününe uygulamaya, kozmolojik modeller üzerinde çalışmaya başlamıştı; mutlak, statik bir evren modeli oluşturma çabası içindeydi ve kuramsal sonuçların kendi beklentileriyle çatışması onu zorluyordu.