“Bilim, uzay ve zamandaki şeylerin ve olayların karşılıklı bağlantısını belirleyen genel kurallar koymaya çalışır. Bu kurallar ya da doğa yasaları için genel ve istisnasız bir geçerlilik talep edilir – kanıtlanmaz.”

Einstein bu sözüyle bilimin ne yaptığını ve neyi başarabileceğini özlü bir biçimde anlatır. Bilim, doğadaki olaylar arasındaki düzenli ilişkileri ifade eden yasalar arar. Ancak bu yasaların genel geçerliliği bir varsayımdır; bilim bunları kanıtlamaktan çok, onlara güvenerek çalışır. Bu, bilimin gücünü ve sınırını birlikte gösteren bir yaklaşımdır.

Söz, Einstein'ın bilim felsefesinin merkezindeki görüşü yansıtır: Doğa yasalarının evrensel ve istisnasız geçerli olduğu inancı, bilimsel araştırmanın temelidir. Ama bu inanç, mantıksal olarak ya da sonlu sayıda gözlemle kesin biçimde kanıtlanamaz. Bilim, bu nedenle sürekli sınanmaya açık, varsayımsal bir çabadır. Einstein'ın bu tutumu, bilimsel bilginin mutlak bir kesinlik değil, sürekli geliştirilebilen bir kavrayış biçimi olduğu düşüncesiyle uyumludur ve bugün de bilim yöntemi üzerine düşünmek isteyenler için önemli bir çerçeve sunar.

Bu söz, Einstein'ın "Aus meinen späten Jahren" (Son Yıllarımdan) adlı eserinde yer alır. Kitap, onun bilim, toplum ve felsefe üzerine geç dönem yazılarını bir araya getirir. Bu pasajda Einstein, doğa biliminin yöntemine ve doğa yasalarının epistemolojik statüsüne ilişkin genel görüşünü dile getirmektedir.