“Tanrı'yla barışığım; kavgam insanla.”

Charlie Chaplin bu sözüyle iç huzurun kaynağı ile toplumsal çatışmanın kaynağını birbirinden ayırır. İnsanın vicdanı, inancı ya da yüksek bir güçle ilişkisi barışık olabilir; ancak asıl mücadele, insanların kurduğu düzenin adaletsizlikleri, zulümleri ve anlamsız acılarıyla yaşanır. Söz, dönemin savaş ve yıkım atmosferinde, bireysel barışın toplumsal kavgayı ortadan kaldırmadığını hatırlatır.

Chaplin'in sanatında bu gerilim sıkça görülür: Şarlo karakteri saf, iyi niyetli ve barışçıl bir figürdür; buna karşın içine düştüğü modern dünya acımasız, hızlı ve insanı ezen bir makine gibidir. Dolayısıyla bu söz, onun komedisinin ardındaki trajik bakışın özlü bir ifadesi sayılabilir. Barış bireyde başlar ama insanlık durumu bir kavga alanıdır.

Bugünün okuruna ise söz şunu söyler: İnanç ya da vicdan huzuru, insanın dünyadaki sorumluluğunu ortadan kaldırmaz. İnsanlarla, kurumlarla ya da adaletsizliklerle olan çatışma, ahlaki bir bilincin işareti olabilir. Barışçıl bir iç dünya ile mücadeleci bir dış tavır bir arada var olabilir.