“Karakter hakkında hiçbir fikrim yoktu. Ama kostümü giydiğim anda, kıyafetler ve makyaj bana onun nasıl biri olduğunu hissettirdi. Onu tanımaya başladım ve sahneye çıktığımda tamamen doğmuştu.”

Chaplin bu sözünde, bir karakteri canlandırmanın kendisi için tamamen zihinsel bir ön hazırlıkla değil, bedensel ve maddi bir dönüşümle başladığını anlatıyor. Kostüm ve makyaj onun için sadece birer aksesuar değil; karakteri içeriden keşfetmenin aracı. Kıyafeti giymek, o kurgusal kişinin yürüyüşünü, bakışını, tavırlarını ve ruhunu ortaya çıkarıyor. Chaplin'in yaratıcı sürecinde beden önce gelir, zihin onu izler.

Bu yaklaşım, sinema tarihinde özellikle "Şarlo" (Tramp) karakterini düşününce daha anlamlı hale gelir. Şarlo'nun dar ceketi, bol pantolonu, melon şapkası ve bıyığı, karakterin kendisinden ayrı düşünülemez. Chaplin için yaratım, soyut bir fikirden değil somut bir dönüşümden, neredeyse bir doğumdan ibarettir. Sahneye çıktığı ana kadar karakter yavaş yavaş şekillenir ve izleyicinin karşısına tamamlanmış olarak gelir.

Bugün bu söz, yaratıcı pratiklerle uğraşan herkes için ilham verici bir ders niteliği taşıyor: Bir işin ya da karakterin kavranması bazen düşünerek değil, onu fiilen yaparak, giyerek, deneyerek mümkün olur.