“Dogmatik anlamda dindar değilim… Hiçbir şeye ne inanırım ne de inanmam.”

Chaplin bu sözünde kendini dogmatik bir dindar olarak tanımlamadığını, ancak bunun düz bir ateizm olmadığını da belirtiyor. İnancını bir kesinlik meselesi yapmıyor; ne imanı ne de inkârı mutlak bir doğruya dönüştürüyor. Bu tutum, onun genel olarak kalıplaşmış düşünce biçimlerinden uzak duran, insana ve hayata şüpheyle, merakla ve esneklikle yaklaşan karakteriyle örtüşür.

Söz, bir anlamda agnostik bir konumu dile getirir: Bilinemeyecek olan hakkında kesin yargılar vermek yerine belirsizliği bir alan olarak kabul etme. Chaplin için önemli olan, bir dine kurumsal bağlılıktan çok kişinin kendi deneyimi, merhameti ve insanlığıdır. Filmlerindeki insancıl tema da bu bakışı güçlendirir.

Modern okur için bu söz, inanç ve düşünce özgürlüğünün tabulaştırıldığı tartışmalarda hâlâ kullanılabilecek sakin bir duruşu temsil eder. Bir şeye körü körüne bağlanmak ya da her şeyi yadsımak yerine, kuşku ve açıklık içinde kalmayı savunur.