“Hristiyanlar kötülüğe iyilikle karşılık vermelidir.”

Bu söz, İsa'nın dağdaki vaazına dayanan temel bir Hristiyan ahlak ilkesini dile getirir: Kötülüğe kötülükle değil, iyilikle yanıt vermek. Burada 'kötülük' çok geniş anlamda kullanılmıştır; haksızlık, düşmanlık, şiddet, iftira veya adaletsizlik olabilir. Sözün özü, intikam ve misilleme döngüsünü kırmaktır. Kötülüğe aynı şekilde karşılık vermek, kötülüğü çoğaltır; oysa iyilik, karşıdakinin vicdanına dokunma ve dönüşüm başlatma gücüne sahiptir.

Franciscus'un bu düşünceyi sık sık vurgulaması, onun merhamet ve diyalog merkezli yaklaşımıyla uyumludur. Ona göre Hristiyan, dünyada pasif bir iyi niyet taşıyıcısı değil, kötülüğün karşısına aktif biçimde iyilik koyan kişidir. Bu iyilik; affetmeyi, anlayışı, yardımı ve adalet arayışını içerebilir.

Söz, günümüzde kişisel ilişkilerden toplumsal çatışmalara kadar pek çok alanda geçerliliğini korur. Kutuplaşmanın arttığı çağımızda, 'öteki'ne karşı öfke yerine iyilikle yanıt verme çağrısı, bireysel bir ahlak öğüdünün ötesine geçerek toplumsal barış için de bir ilke işlevi görür.