“Rahiplerin, acının, dökülen kanın, görmek isteyen körlüğün, nice kötü efendinin tutsaklarının olduğu periferilerde olmasını istiyorum. Koyun kokan çobanlar istiyorum ya da müjdecilerde "koyun kokusu" vardır ve koyunlar onların sesini dinler.”

Franciscus bu sözüyle Kilise'nin ve rahiplerin kendilerini güvenli, merkezi ve konforlu alanlara kapatmak yerine toplumun kıyılarında kalan, acı çeken, yoksulluk ve şiddet içinde yaşayan insanlara yakın olması gerektiğini anlatır. "Periferi" sözcüğü yalnızca coğrafi bir kenar mahalleyi değil, aynı zamanda sosyal, ekonomik ve ruhsal olarak dışlanmış her türlü insanlık durumunu ifade eder. "Kan dökülmesi" ve "görmek isteyen körlük" imgeleri, hem fiziksel şiddeti hem de umut arayan çaresizliği somutlaştırır. "Kötü efendilerin tutsakları" ifadesi ise yoksulluk, bağımlılık, mafya, sömürü ve benzeri baskılar altında yaşayan insanları kapsar.

"Koyun kokusu" imgesi, çobanlık geleneğinden gelir. Gerçek bir çoban sürüsüyle birlikte yaşadığı için onun kokusunu üzerinde taşır. Papa bunu rahiplik hizmeti için bir ölçüye dönüştürür: Din görevlisi halktan kopuk, mesafeli ve bürokratik bir yönetici değil, cemaatinin sevinçlerini ve acılarını paylaşan biri olmalıdır. Ancak bu yakınlık sayesinde insanlar ona güvenir ve sözünü dinler. Söz, Kilise'nin kendi içine kapanmasına yönelik bir eleştiri ve pastoral hizmette somut yakınlık çağrısıdır.