“İyi bir Hristiyan yakınmaz, her zaman neşelidir.”

Bu söz, Hristiyan yaşamının temel bir niteliği olarak neşeyi öne çıkarır. Franciscus'a göre iyi bir Hristiyan, sürekli şikâyet eden, karamsar ya da asık suratlı biri olamaz. Neşe, yüzeysel bir iyimserlik ya da sorunları yok saymak değil, daha derin bir güvenin dışavurumudur: İnançlı kişi, yaşamındaki zorluklara rağmen Tanrı'nın sevgisine ve kurtuluş vaadine güvendiği için içsel bir sevinç taşır. Bu anlayışta yakınma, imanın eksikliğini ya da zayıflığını gösteren bir tutum olarak değerlendirilir.

Söz, Hristiyan geleneğinde "müjde"nin (İncil) kelime anlamıyla da bağlantılıdır: İyi haber, sevinç getiren haberdir. Bu nedenle imanlı bir yaşamın dış dünyaya yansıyan yüzünün neşe olması beklenir. Franciscus papalığı boyunca bu temayı sık sık işlemiş, "üzgün suratlı Hristiyanlar" ifadesiyle asık yüzlü dindarlığı eleştirmiştir. Ona göre neşe, müminin başkalarına tanıklık etmesinin en etkili yollarından biridir; çünkü insanlar sevinçli bir yaşamın ardındaki kaynağı merak eder. Söz ayrıca yakınma kültürüne karşı bir çağrı niteliğindedir: Şikâyet, bireyi ve toplumu tüketen bir alışkanlık iken, neşe umut ve dayanışma üretir.