“Hiçbir şey, iş başındaki bir bilgisizlikten daha korkunç değildir.”

Goethe bu sözüyle yalnızca bilmemeyi değil, bilmeyişinin farkında olmayan ve bu halde eyleme geçen cehaleti kastediyor. Bilgisizlik, düşünce alanında kaldığı sürece belki zararsızdır; ancak karar alma, yönetme, öğretme veya yargılama gibi etki alanlarına girdiğinde yıkıcı sonuçlar doğurur. Bu korkunçluk, cahil kişinin kendi eksikliğini görememesinden ve yanlışlarını çoğaltarak uygulamasından kaynaklanır.

Döneminde Aydınlanma'nın akılcılığını benimseyen Goethe, insanların önce kendi bilgisizliklerini tanımaları gerektiğini ima eder. Bilgi, alçakgönüllülükle başlar; gerçek tehlikeli olan, bilmediği halde bildiğini sanan ve bunu başkalarına dayatan bilgisizliktir. Bugün de yanlış bilgiyle alınan kararların toplumsal zararları düşünüldüğünde, bu uyarı güncelliğini korur.

Goethe'nin 'Maximen und Reflexionen' (1833) adlı derlemesinde yer alır. Eser, onun yaşamının son dönemlerinde biriktirdiği ve geniş bir konu yelpazesini kapsayan aforizmalarını içerir. Goethe'nin eğitim, bilgi ve insan zaafları üzerine düşüncelerini yansıtan bu söz, onun deneyci ve gözlemci düşünce tarzının bir ürünüdür.