“Zafere kadar, daima.”

Bu kısa ve meşhur slogan, devrimci mücadelenin sürekliliğine duyulan inancın bir özetidir. "Zafer" burada yalnızca askeri bir başarı ya da iktidarın ele geçirilmesi değil; sömürüsüz ve adil bir toplumun kurulması olarak anlaşılabilir. "Daima" sözcüğü ise mücadelenin yalnızca anlık bir coşku değil, kalıcı bir kararlılık gerektirdiğini vurgular.

Che Guevara için bu ifade, çıkar uğruna girişilen geçici bir savaştan çok, insanlığın kurtuluşu adına verilen uzun soluklu bir uğraşın simgesidir. Kimi yorumcular bu sözü, onun Küba devriminden sonra da dünya çapında devrimci dayanışmayı sürdürme isteğinin bir göstergesi olarak görür.

Söz, daha sonra Latin Amerika'daki toplumsal hareketlerden dünyanın birçok yerindeki direniş pratiklerine kadar geniş bir yankı bularak, umut ve kararlılığın ortak ifadesi hâline gelmiştir.

Che Guevara'nın 1965 yılında, Küba'dan ayrılarak uluslararası devrimci mücadeleye katılmaya karar verdiği dönemde Fidel Castro'ya yazdığı veda mektubunun sonunda yer alır. Mektup daha sonra Castro tarafından kamuoyuna okunmuştur. Bu söz, mektubun kapanışı olarak onun devrimci mücadeleden kopmadığını, farklı cephelerde de olsa aynı amaç doğrultusunda yürümeye devam edeceğini ifade eder.