“Karnıma biri yumruk atmış ve bütün nefesimi kesmiş gibi hissediyorum. Daha 30 yaşındayım ve bir şeyler yaratmaya devam etme şansım olsun istiyorum. İçimde en az bir tane daha harika bilgisayar olduğunu biliyorum. Ve Apple bana bunu yapma fırsatı vermeyecek.”

Bu söz, kurucusu olduğu şirketten koparılan bir kişinin yaşadığı yıkımı ve hâlâ sönmemiş yaratma arzusunu aynı anda yansıtır. "Karnıma yumruk" ifadesi ani ve güçlü bir darbeyi, nefesin kesilmesi ise bu darbenin kişiyi geçici olarak eylemsiz bırakışını anlatır. Buna rağmen cümleler umutsuzluğa kapılmaz; yaşının gençliğine vurgu yapar ve "içimde en az bir tane daha harika bilgisayar var" diyerek yaratıcı potansiyelinin bitmediğini ifade eder.

Sözün kapanışı, kurumsal bir yapının bireysel dehayı kısıtlayabileceğine dair acı bir tespittir. Apple'ın yönetim yapısı içinde ona yeniden konum verilmemesi, aslında ortak bir hedefle kurulan bir şirketin kurucusunu bile dışlayabildiğini gösterir. Burada kişisel kırgınlık ile yaratıcı hırs iç içe geçmiştir.

Bugün bakıldığında, bu söz yaratıcı insanların kurumlarla ilişkisindeki kırılganlığı da akla getirir: Bir fikri hayata geçiren kişi, kurumsallaşma sürecinde kendi oyununun dışında kalabilir. Yine de söyleyenin tavrı mağduriyetten çok, bir sonraki yaratım için doğrulma isteğine yakındır.

Steve Jobs, bu sözleri 1987'de Playboy dergisine verdiği röportajda söylemiştir. 1985'te Apple'ın başına getirdiği CEO John Sculley ile yaşadığı güç mücadelesi sonucunda yönetimden uzaklaştırılmıştı. Jobs, şirketteki yetki kaybını ve ayrılış sürecini anlatırken, bu sözlerle o dönem hissettiği dışlanmışlığı ve yaratma tutkusunu dile getirmiştir.