“Budalalar nasıl yorulabilir ki!”

Kafka'nın bu kısa ifadesi, bir büyüğün çocuklara ya da akşam eve dönme vakti geldiğinde hâlâ oyun oynamaya devam edenlere söylediği söze benzer bir ironi taşır. "Budala" kelimesi burada olumsuz bir aşağılama değil, çocuksu enerjinin, umursamazlığın ve oyun dünyasına dalmanın yarattığı tükenmez canlılığı ifade eder. Yorgunluk, düşünen ve sorumluluk taşıyan yetişkine özgüdür; oysa akışta yaşayan, sonuçları dert etmeyen zihin için yorgunluk yoktur.

Kafka'nın ilk dönem öykülerinde çocukluk, bir tür kayıp masumiyet ve koşulsuz yaşam enerjisi olarak karşımıza çıkar. Bu cümle, yazarın sıklıkla vurguladığı gibi, insanın düşünmeye ve kendini sorgulamaya başladıkça dünyaya yabancılaştığı fikrinin karşıt kutbunu ima eder: Düşünmeyen, oyun oynayan kişi yorulmaz.

Söz aynı zamanda hafif bir özeleştiri de barındırır. Fazla düşünen, her şeyi sorgulayan yetişkin zihin, budalanın o doğal hafifliğinden ve enerjisinden yoksundur. Bu yüzden cümle, yalnızca bir gözlem değil, belki de kaybedilmiş bir yaşama biçimine duyulan gizli bir özlemi dile getirir.