“Üzerinde durduğun toprağın, iki ayağının kapladığından daha büyük olamayacağını kavrayarak mutlu olmak.”

Kafka bu sözde mutluluğu, geniş imkânlar ya da büyük beklentilerle değil, insanın tam da bulunduğu yerle sınırlı kalabilmesiyle ilişkilendirir. Toprak imgesi, hayatın sunduğu alanı; iki ayak ise insanın gerçekte ne kadar az şeye ihtiyaç duyduğunu anlatır. Mutluluk, çoğu zaman daha fazlasını istemekten vazgeçip mevcut olanın yeterli olduğunu fark etmekte saklıdır.

Bu düşünce, Kafka'nın genel olarak insanın sınırlılığına ve küçüklüğüne duyduğu ilgiyi yansıtır. İnsan, devasa bir dünyada kendini kaybolmuş hissetse de aslında ihtiyaç duyduğu alan son derece dardır. Mutluluk, bu darlığın bir eksiklik değil, bir özgürlük olduğunu kavramaktan doğar.

Bugünün okuruna söz, sürekli genişleme, daha fazlasına sahip olma ve her yere yetişme baskısına karşı bir sakinleşme çağrısı gibi gelir. İnsan, bastığı yerin küçüklüğünü kabul ettiğinde taşıması gereken yük de hafifler. Mutluluk, ufku daraltmakta değil, o dar alanın içinde tam olarak var olabilmekte aranabilir.