“Dakik değilim, çünkü beklemenin acılarını duymuyorum. Bir sığır gibi bekliyorum.”

Kafka bu cümlede, dakikliği bir erdem ya da düzen alışkanlığı olarak değil, başkasının bekleme acısını duyumsamayla ilgili bir duyarlılık olarak ele alır. Kendi geç kalmasını, beklemenin verdiği sıkıntıyı hissetmemesine bağlar. Buradaki "duymuyorum" ifadesi, yalnızca zamana karşı ilgisizlik değil, bir tür duyarsızlığı da ima eder. "Bir sığır gibi bekliyorum" benzetmesi, hayvanın zaman algısından yoksun, neredeyse edilgen bekleyişini çağrıştırır.

Söz, Kafka'nın kendi kişiliğine ve insan ilişkilerindeki zaaflarına yaklaşımındaki acımasız dürüstlüğü gösterir. Günlüklerinde sık sık kendini abartısız, bazen utandırıcı biçimde gözlemler. Burada da beklemenin toplumsal ve duygusal yönünü ihmal eden bir tutumu; kendi içine kapalı, zamanın dışında duran bir varoluş biçimiyle ilişkilendirir. Günümüzde de zaman, nezaket ve başkasına saygı üzerine düşündüren bu cümle, dakikliğin sıradan bir kural olmanın ötesinde duyarlılıkla bağını ortaya koyar.

Franz Kafka'nın 18 Aralık 1911 tarihli günlük kaydıdır. Yazar, günlüklerinde kişisel alışkanlıklarını ve insanlarla ilişkilerindeki aksaklıkları kendi varoluşuyla ilişkili biçimde gözlemler.