“Dünyanın acılarından kendini uzak tutabilirsin, bu sana bırakılmıştır ve doğana uygundur; ama belki de tam bu uzak duruş, kaçınabileceğin tek acıdır.”

Kafka bu sözde insanın dünyanın acılarına karşı takınabileceği iki temel tavrı karşılaştırır. Birincisi, kendini geri çekmek, dünyanın acılarından uzak durmaktır. Bu tavır insanın doğasına uygundur; çünkü insan acıdan kaçınmak ister ve bu kaçış ona serbest bırakılmıştır. Ancak Kafka burada bir paradoksa işaret eder: Acıdan kaçınırken, insan aslında kaçınabileceği yegâne acıyı kendisi yaratmış olur. Yani dünyanın acısına katılmaktan kaçınma hali, insanın kendi içinde ürettiği ayrı bir acıya, bir tür kopukluk ve uzaklık acısına dönüşür.

Bu düşüncede Kafka'nın insanın dünyayla bağını koparmasının bedelini vurguladığı görülür. Dünyanın acıları karşısında kendini koruma çabası, insanı aynı zamanda dünyadan ve başkalarından yalıtır. Oysa bu yalıtılmışlık, belki de en çok denetlenebilecek ve kaçınılabilecek acıdır; çünkü insan katılmayı seçebilir. Kafka'nın çoğu metninde olduğu gibi burada da seçim, mutlak bir kurtuluş vaat etmez; ama insana kendi acısının niteliği üzerinde bir sorumluluk yükler.

Söz, bugün kayıtsızlık ve geri çekilmenin sanıldığı kadar masum olmadığını, uzak durmanın da bir acı biçimi olduğunu hatırlatır.

Bu metin, Kafka'nın 'Betrachtungen über Sünde, Leid, Hoffnung und den wahren Weg' başlığı altında bir araya getirilen aforizmalarından biridir. Kafka bu kısa düşünce notlarını büyük ölçüde 1917-1918 yıllarında, hastalığının ağırlaştığı ve Zürau'da inzivaya çekildiği dönemde yazmıştır. Metinlerde acı, suç, umut ve insanın manevi yolu gibi konular kısa, yoğun ve çoğu zaman paradoksal ifadelerle ele alınır. 103 numaralı bu aforizma da dünyanın acısı ile insanın bu acı karşısındaki tutumu arasındaki gerilimi yansıtır.